Pagsusuri
sa Banal na Kasulatan
Ang
bahaging ating binasa ay ang panghuling mensahe ni Jesus sa kanyang huling
malaking pagtuturo sa kanyang mga disipulo. Tinatapos ng turong ito ang serye
ng mga babala at talinghaga na naghihikayat ng responsableng pagpapasya at
pagiging handa sa pagsunod sa kanya. Nabuhay ang sumulat ng Mateo at ang
kanyang komunidad sa mga huling dekada ng unang siglo (bandang 80 CE).
Dumaranas sila noon ng matinding pagsubok at pagbabago. Kinuwestiyon din nila
ang sarili nilang pagkakakilanlan dahil sa pagkawasak ng templo at ng Jerusalem
noong 70 CE.
Mahalaga
noon ang mga usapin tungkol sa mensahe, misyon, pagkakakilanlan, at pamumuhay
ng mga Kristiyano. Hinikayat ng sumulat ng Ebanghelyo ang mga mambabasa na
mamuhay nang taliwas sa kalakaran ng mundo at labanan ang mga tukso nito.
Naniniwala siyang tinawag ang mga Kristiyano para maging aktibo at hindi basta
sumasabay sa agos ng mundo. Para sa sumulat ng Mateo, ang komunidad ng mga
Kristiyano ay binubuo ng mga lingkod na bukas sa lahat, maawain, at may misyon.
Matinding binibigyang-diin sa ating teksto ngayon kung ano ang dapat na
pinakamahalaga sa mga Kristiyano—ang paglilingkod sa mga kapus-palad.
Inihalintulad ni Jesus ang kanyang sarili sa mga tinatawag na “pinakahamak na
mga kapatid na ito.”
Gumagamit
ang ating teksto ng apat na pangunahing larawan: pastol, hari, mga kambing, at
mga tupa. Maraming beses nang nabanggit sa Bibliya—sa literal man o
matalinghagang paraan—ang tungkol sa pastol. Sa naunang bahagi ng Mateo,
nagturo si Jesus ng talinghaga tungkol sa nawawalang tupa at ang kahalagahan ng
paghahanap sa nag-iisang nawawalang iyon. Sa isa pang talinghaga sa Juan,
tinukoy ni Jesus ang kanyang sarili bilang “mabuting pastol” na “nag-aalay ng
kanyang buhay para sa mga tupa.” Tinawag din si Jesus ng ibang manunulat sa
Bibliya bilang “Pastol at Tagapangalaga ng inyong mga kaluluwa” (1 Pedro 2:25),
“Pinunong Pastol” (1 Pedro 5:4), at “dakilang Pastol ng mga tupa” (Hebreo
13:20).
Sa mga
sinaunang panitikan sa Gitnang Silangan, madalas ding tawaging pastol ang mga
hari. Ipinakilala ni Mateo si Jesus bilang isang Hudyo na nagmula sa lahi ni
Haring David. Tugma ang paggamit niya ng salitang hari sa paniniwala niyang si
Jesus ang Mesiyas na karapat-dapat sambahin. Tulad ng ibang manunulat ng
Ebanghelyo, ginamit din ni Mateo ang “Anak ng Tao” bilang pantawag ni Jesus sa
kanyang sarili, at binigyang-diin ang karapatan ni Jesus sa titulong “Mesiyas,
ang Pinili ng Diyos.”
Madaling
naintindihan at nagustuhan ng mga unang Kristiyano ang talinghaga ng sumulat
tungkol sa mga kambing at tupa. Tupa at kambing kasi ang pinakakaraniwang
alagang hayop noong panahong iyon. Magkasama ang mga kambing at tupa sa iisang
kawan sa Palestina. Nag-aalaga ang mga tao ng tupa para sa lana, gatas at mga
produktong gawa rito, dumi (pampataba o panggatong), karne, buto, at sungay.
Kahit mas matibay ang katawan ng mga kambing, hindi sila kasing-gusto o
kasing-halaga ng mga tupa. Malinaw na nauunawaan ng mga unang Kristiyanong
nakikinig na bilang isang pastol, ihihiwalay ng hari ang mas mahahalagang tupa
mula sa mga kambing. Isang nakakatuwang bahagi ng kuwentong ito ang isinulat ni
Mateo na parehong nagulat ang mga matuwid (ang mga tupa) at ang mga isinumpa
(ang mga kambing) sa sinabi ng hari. Parehong nagtanong ang dalawang grupo sa
hari, “Kailan ka namin nakita at hindi pinaglingkuran?” Sa parehong
pagkakataon, sumagot si Jesus na ang hindi nila pagpapakita ng awa sa
“pinakahamak” ay pagpapabaya na rin sa kanya.
Ang mga
partikular na ginawa ng mga matuwid—o ang hindi ginawa ng mga isinumpa—ang mga
pangunahing punto sa ating teksto ngayon (halimbawa, pagpapakain sa nagugutom,
pagpapainom sa nauuhaw, pagpapatuloy sa mga dayuhan, at pagbibigay ng damit). Apat
na beses itong binigyang-diin ng sumulat ng Ebanghelyo. Kahalintulad ng mga
gawang ito ng pagmamalasakit at paglilingkod ang pagkaunawa ni Jesus sa sarili
niyang misyon (Lucas 4:18); na siya ring misyon ng Community of Christ.
Mga
Pangunahing Ideya
- Si Jesus ay isang mapagmahal
na pastol na lubos na nagmamalasakit sa kanyang kawan.
- Mahalaga ang ating mga
desisyon. Tinawag tayo upang paglingkuran ang “pinakahamak.” Ang mga gawain
sa pamamagitan awa na binanggit sa tekstong ito ang ating misyon—ang
misyon ni Jesu-Cristo—na siyang pinakamahalaga.
- May kabuluhan ang ating buhay.
Ang ating mga ginagawa, paglilingkod man ito o pagwawalang-bahala, ay may
epekto sa ibang tao.
- Ang Diyos ay nasa mundo sa
katauhan ng mga taong pinagkaitan, walang kalaban-laban, at mahihina.
Mga
Tanong para sa Tagapagsalita
- Paano mo tinitingnan si
Jesus—bilang isang pastol o bilang isang hari? Paano nakakaapekto ang
bawat pananaw na ito sa sarili mong pagsunod bilang Kristiyano?
- Kailan at saan mo nakatagpo si
Jesus sa katauhan ng mga “pinakahamak”?
- Aktibo ba ang inyong
kongregasyon sa mga gawain ng pagmamalasakit, gaya ng nakasaad sa tekstong
ito?
- Bukas ba ang inyong
kongregasyon sa pagtanggap at pagpapatuloy sa mga dayuhan o hindi
kakilala?
- Nagulat ka na ba sa iyong
paglilingkod at pagmamalasakit sa iba?












